Food photography για menu και Wolt/efood: τι διαφέρει από μια απλή φωτογράφιση πιάτου

Έχεις μια ωραία φωτογραφία του πιάτου σου.

Την ανεβάζεις στο Wolt και ξαφνικά κόβεται στη μέση, το πιάτο βγαίνει εκτός κάδρου, ή απορρίπτεται εντελώς.

Ή περνάει, εμφανίζεται σε μέγεθος μικρότερο από γραμματόσημο, και κανείς δεν καταλαβαίνει τι βλέπει.

Η καλή φωτογραφία φαγητού και η φωτογραφία που πουλάει σε κατάλογο παραγγελίας δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Η θεμελιώδης διαφορά

Μια φωτογραφία πιάτου για social ή για site έχει σκοπό να εντυπωσιάσει.

Μια φωτογραφία για menu ή delivery app έχει σκοπό να αναγνωριστεί.

Ο πελάτης σκρολάρει σαράντα πιάτα σε ενενήντα δευτερόλεπτα, σε οθόνη κινητού, με το thumbnail σε λίγα εκατοστά. Έχει ένα με δύο δευτερόλεπτα ανά εικόνα.

Αν δεν καταλάβει αμέσως τι είναι, προχωράει.

Αυτό αλλάζει τα πάντα: το κάδρο, το στήσιμο, τα props, τον φωτισμό, ακόμη και το πιάτο που θα διαλέξεις.

Πέντε πράγματα που αλλάζουν

1. Το θέμα πρέπει να διαβάζεται σε μικρό μέγεθος

Στο social μπορείς να κάνεις καλλιτεχνικό κοντινό σε μια λεπτομέρεια. Στο menu δεν μπορείς.

Το φαγητό πρέπει να είναι κεντραρισμένο, ολόκληρο στο κάδρο, με το βασικό συστατικό αναγνωρίσιμο. Ένα burger πρέπει να φαίνεται burger. Μια σαλάτα πρέπει να φαίνεται σαλάτα.

Ελέγχεις πάντα σε μέγεθος thumbnail, όχι σε οθόνη υπολογιστή. Αν δεν το αναγνωρίζεις στα τρία εκατοστά, δεν δουλεύει.

2. Η συνέπεια είναι το προϊόν, όχι η μεμονωμένη εικόνα

Εδώ είναι η μεγαλύτερη διαφορά και το πιο συχνό λάθος.

Ένας κατάλογος με σαράντα πιάτα, όπου δέκα είναι επαγγελματικά και τριάντα τραβηγμένα με κινητό, δείχνει χειρότερος από κατάλογο με σαράντα μέτριες αλλά ίδιες φωτογραφίες.

Ο πελάτης δεν κρίνει την κάθε εικόνα. Κρίνει το σύνολο.

Ίδιο φόντο, ίδια γωνία, ίδιο φως, ίδια απόσταση, ίδιος τόνος. Το πιάτο αλλάζει, τίποτα άλλο.

Αυτή η συνέπεια είναι και ο λόγος που το delivery υλικό γυρίζεται με στημένο, μετρημένο setup που μπορεί να επαναληφθεί όταν προσθέσεις καινούργια πιάτα σε τρεις μήνες. Το ίδιο σκεπτικό με το reshoot προϊόντων στο ίδιο studio.

3. Το πιάτο πρέπει να είναι αυτό που παραδίδεις

Στη διαφημιστική φωτογραφία υπάρχει περιθώριο εξιδανίκευσης. Στο delivery δεν υπάρχει.

Αν η φωτογραφία δείχνει διπλή μερίδα και έρχεται μονή, ο πελάτης θα βάλει δύο αστέρια. Η κακή βαθμολογία σου κοστίζει περισσότερο από όσο κέρδισες με την ωραία εικόνα.

Οι πλατφόρμες το ξέρουν και ελέγχουν. Η Wolt αναφέρει ρητά ότι εικόνες που δεν πληρούν τις οδηγίες απορρίπτονται, και ότι δεν δέχεται φωτογραφίες τραβηγμένες από ανταγωνιστικές πλατφόρμες.

Πρακτικά: φωτογράφισε την πραγματική μερίδα, στο πραγματικό σκεύος, με τα πραγματικά υλικά. Το styling περιορίζεται στο να δείχνει το φαγητό στην καλύτερη στιγμή του, όχι σε άλλο φαγητό.

Πού τραβάει η γραμμή ανάμεσα σε επιτρεπτό και παραπλανητικό το έχουμε αναλύσει στο τι είναι η διαφημιστική φωτογραφία.

4. Ο κάδρος υπαγορεύεται από την πλατφόρμα

Κάθε πλατφόρμα κόβει διαφορετικά.

Η Wolt, στις δικές της οδηγίες προς συνεργάτες, ζητάει οριζόντιες εικόνες σε 16:9. Άλλες πλατφόρμες δουλεύουν με τετράγωνο ή με άλλη αναλογία, και οι προδιαγραφές αλλάζουν κατά διαστήματα και ανά χώρα.

Το πρακτικό συμπέρασμα δεν είναι να απομνημονεύσεις νούμερα. Είναι δύο πράγματα:

Έλεγξε τις τρέχουσες προδιαγραφές στο partner portal πριν το γύρισμα, όχι μετά.

Γύρισε με περιθώριο γύρω από το πιάτο, ώστε το ίδιο αρχείο να κόβεται σε οριζόντιο, τετράγωνο και κάθετο χωρίς να χάνεται μέρος του φαγητού. Αυτό είναι δωρεάν αν αποφασιστεί πριν, και αδύνατο αν αποφασιστεί μετά.

5. Είναι παραγωγή όγκου, όχι μεμονωμένη λήψη

Μια φωτογράφιση πιάτου για ένα εξώφυλλο μπορεί να πάρει δύο ώρες για ένα κάδρο.

Ένας κατάλογος delivery χρειάζεται σαράντα με ογδόντα πιάτα.

Αυτό είναι εντελώς διαφορετική δουλειά. Μιλάμε για ρυθμό τεσσάρων με οκτώ πιάτων την ώρα, με το setup κλειδωμένο και την κουζίνα να τροφοδοτεί σε σειρά.

Και εδώ μπαίνει ο μεγαλύτερος εχθρός: ο χρόνος ζωής του φαγητού.

Ο χρόνος είναι το πραγματικό πρόβλημα

Το φαγητό πεθαίνει μπροστά στον φακό.

Οι σάλτσες στεγνώνουν. Τα φυλλώδη μαραίνονται. Το τυρί πήζει. Ο ατμός φεύγει σε τριάντα δευτερόλεπτα. Το παγωτό δεν συζητιέται.

Γι' αυτό η σωστή food παραγωγή δουλεύει έτσι:

Το setup στήνεται πρώτα, με stand-in. Ένα δοκιμαστικό πιάτο μπαίνει στη θέση, ρυθμίζεται φως, εστίαση και σύνθεση. Το πραγματικό πιάτο έρχεται τελευταίο.

Το πιάτο μένει μπροστά στην κάμερα λίγα λεπτά. Όχι είκοσι.

Η κουζίνα δουλεύει με λίστα και σειρά. Ό,τι αντέχει πρώτο, ό,τι είναι ευαίσθητο τελευταίο και σε μικρές παρτίδες.

Υπάρχει δεύτερη μερίδα για τα δύσκολα. Αν το πρώτο χαλάσει, δεν σταματάει η παραγωγή.

Αν δεν συντονιστεί αυτό, η μέρα βγάζει δεκαπέντε πιάτα αντί για σαράντα. Και το κόστος ανά πιάτο τριπλασιάζεται.

Στούντιο ή στο μαγαζί;

Και τα δύο δουλεύουν, με διαφορετικά κόστη.

Στο μαγαζί έχεις το φαγητό φρέσκο, τη μεριά της κουζίνας δίπλα και μηδέν μεταφορά. Πληρώνεις σε χώρο, φως που αλλάζει, θόρυβο και ωράριο που δεν εμποδίζει τη λειτουργία.

Στο στούντιο έχεις απόλυτο έλεγχο φωτός, σταθερό αποτέλεσμα και ταχύτητα. Πληρώνεις σε μεταφορά και σε φαγητό που φτιάχνεται επιτόπου ή έρχεται.

Ο πρακτικός κανόνας: για κατάλογο με μεγάλο όγκο και ανάγκη απόλυτης συνέπειας, στούντιο. Για υλικό που πρέπει να δείχνει τον χώρο και την ατμόσφαιρα, στο μαγαζί.

Πολλές παραγωγές τα κάνουν και τα δύο. Ποιος χώρος ταιριάζει σε τι, το έχουμε αναλύσει στο studio για φωτογράφιση στη Θεσσαλονίκη.

Τεχνικά που κάνουν τη διαφορά

Γωνία ανάλογα με το πιάτο. Κάθετα από πάνω για επίπεδα πιάτα, πίτσες, σαλάτες, bowls. Στις 45 μοίρες για πιάτα με ύψος. Πλάγια για burger, club sandwich, ποτήρια.

Ένα κύριο φως, μεγάλο και πλάγιο ή από πίσω. Το φως από πίσω δίνει λάμψη στις σάλτσες και βάθος στο φαγητό. Το μετωπικό φως το ισοπεδώνει.

Ουδέτερο φόντο. Ξύλο, πέτρα, απλό χρώμα. Δεν ανταγωνίζεται το φαγητό.

Ελάχιστα props. Ένα πιρούνι, μια πετσέτα, ένα συστατικό. Στο thumbnail κάθε επιπλέον αντικείμενο γίνεται θόρυβος.

Σωστά χρώματα. Το κόκκινο της ντομάτας και το καφέ του ψητού πρέπει να είναι αυτά που θα φτάσουν. Η υπερκορεσμένη επεξεργασία κάνει το φαγητό να δείχνει ψεύτικο.

Χωρίς κείμενο και λογότυπα πάνω στην εικόνα. Οι περισσότερες πλατφόρμες τα απορρίπτουν, και σου κλειδώνουν την εικόνα σε μία χρήση.

Τι να ζητήσεις ως παραδοτέο

Μη ζητήσεις «φωτογραφίες πιάτων». Ζήτα συγκεκριμένα:

• Μία master εικόνα ανά πιάτο, με περιθώριο γύρω γύρω

• Κοψίματα σε οριζόντιο, τετράγωνο και κάθετο από το ίδιο αρχείο

• Αρχεία ονομασμένα με τον κωδικό ή το όνομα του πιάτου, όχι IMG_4471

• Εκδοχή υψηλής ανάλυσης για έντυπο κατάλογο, αν έχεις

• Καθαρές εκδοχές χωρίς κείμενο, για μελλοντικές διαφημίσεις

Το τελευταίο έχει σημασία. Οι ίδιες εικόνες θα χρησιμοποιηθούν σε προσφορές, σε social και σε πληρωμένη διαφήμιση. Αν παραδοθούν με έτοιμο κείμενο πάνω, δεν ξαναχρησιμοποιούνται.

Ο κατάλογος είναι η βιτρίνα σου

Ένα πιάτο που δείχνει καλό φέρνει μία παραγγελία.

Ένας κατάλογος που δείχνει συνεπής και επαγγελματικός αλλάζει το πώς σε αντιλαμβάνεται ο πελάτης πριν δοκιμάσει οτιδήποτε.

Αυτό δεν είναι θέμα εξοπλισμού. Είναι θέμα συντονισμού ανάμεσα σε κουζίνα, φως και σειρά, ώστε σαράντα πιάτα να βγουν στην ίδια γλώσσα μέσα σε μία μέρα.

Στείλε μας τον κατάλογό σου και σε ποιες πλατφόρμες είσαι. Θα σου πούμε πόσα πιάτα βγαίνουν ανά μέρα, τι πρέπει να ετοιμάσει η κουζίνα και με ποια σειρά.